Homosapiens – Big Frank

Lider Homosapiens Guezmir, dawniej zwany Guzikiem, to nasz krajowy specjalista od projektów równie genialnych co niedocenionych – wpierw był Flapjack, teraz Homosapiens – muzycy mają na swoim koncie zwycięstwo w Jack Daniels European Rock Prize (przewodniczącym jury był Ritchie Blackmore), debiutancka płyta grupy The Wheel przez wielu uznana została za najlepszy polski album 1999 roku. Nowy krążek Big Frank, wydany przez Sissy Records, to prawdziwe artystyczne wydarzenie, rewelacja na miarę płyt Ścianki, Lenny Valentino i Kobiet. Homosapiens grają nie dający się łatwo zaszufladkować hipnotyczny, melancholijny, z lekka leniwy rock pełen smaczków, magii i przestrzeni, momentami ocierający się o rejony zagospodarowane przez takie zespoły jak Mercury Rev i Sparklehorse.

Chemical Brothers – Come With Us

Ed Simmons i Tom Rowlands już po raz piąty wydestylowali w swoim dźwiękowym laboratorium solidną dawkę klubowej psychodeli. Muzyka na Come With Us jest jak mgła unosząca się leniwie nad ziemią – ma się wrażenie, że przestrzenne, hipnotyczne, wręcz halucynogenne brzmienia, rozpuszczają taneczne beaty – nawet w tak mocno rytmicznych utworach jak It Began In Afrika. Chemiczni bracia zatrudnili wokalistów – na ich nowym krążku pojawiają się Beth Orton (w The State We’re In) i Richard Ashcroft z The Verve (The Test). Polski akcent stanowią wsamplowane w The Test fragmenty improwizacji Czesława Niemena pochodzącej z utwory Pielgrzym z wydanej w 1974 roku płyty Niemen Aerolit.

Devics – My Beautiful Sinking Ship

Melancholijne, anielskie ballady we wręcz filmowych aranżacjach. Devics pochodzą z Los Angeles, My Beautiful Sinking Ship to ich trzecie duże wydawnictwo – pierwsze, które dzięki wytwórni Bella Union dostępne jest szerzej poza zachodnim wybrzeżem Stanów Zjednoczonych. Ten album to prawdziwa perełka – tajemniczy głos Sary Lov, porcelanowe dźwięki fortepianu i nastrojowy akordeon wyczarowują klimat dziwnego, sennego soundtracku – trochę przypomina to dokonania duetu Goldfrapp, trochę niesamowitą hybrydę Billie Holiday, Portishead i Toma Waitsa (zwłaszcza w Living Behind The Sun). Naprawdę piękna płyta.

Kristin Hersh – Sunny Border Blue

Kristin Hersh – Sunny Border Blue

Niektórzy nie nagrywają płyt z miłości do muzyki, lub żądzy pieniądza – nagrywają je, bo po prostu muszą, działalność artystyczna stanowi dla nich rodzaj psychoterapii, prywatnego egzorcyzmu. Tak z pewnością jest z Kristin Hersh. Jej solowe płyty (a Sunny Border Blue to już czwarty album stworzony poza szeregami macierzystego zespołu Throwing Muses) to kolejne rozdziały osobistego dziennika, niekończąca się relacja z targanego rozterkami wewnętrznego świata, kronika walki z depresjami i utrudniającą codzienne życie chorobą psychiczną. Hersh, tak jak na poprzednich płytach, wyśpiewuje syrenim głosem poruszające teksty (takie jak choćby traktujący o zdradzie Spain). Muzycznie nowy album jest znacznie bardziej zróżnicowany niż chociażby akustyczne Hips And Makers z 1994 roku, pojawiają się elektryczne instrumenty, momentami kompozycje utrzymane są w klimacie nagrań Throwing Muses. W sumie Hersh nie zawodzi. Sunny Border Blue to kolejna płyta, która co prawda wymaga od słuchacza pewnego skupienia i wysiłku, lecz z pewnością wysiłek ów zostanie sowicie wynagrodzony.

Sam Philips – Fan Dance

Po przebogatych brzmieniowo, zrealizowanych z rozmachem albumach Martinis And Bikinis i Omnipop, Sam Philips (naprawdę ma na imię Leslie, wprowadzający w błąd męski przydomek zyskała w dzieciństwie) powraca surowo zaaranżowaną, piękną płytą. Na Fan Dance królują akustyczne gitary (na jednej z nich gra Marc Ribot –awangardowy instrumentalista znany z The Lounge Lizards i współpracy z Elvisem Costello i Tomem Waits’em), mesmeryzujący słuchacza głos Philips, oraz poruszające, bardzo osobiste teksty utworów. Jest tu coś z Waitsa (The Fan Dance), Beatles’ów (Edge Of The World), płyta obezwładnia swą melodyka (Five Colors), spokojem i melancholią. Kolejny, świetny album nagrany przez Philips przy wydatnej pomocy T Bone Burnetta, znakomitego producenta, w życiu prywatnym męża artystki.

Radiohead – Amnesiac

Według Thoma Yorke muzyka zawarta na Kid A była jak oglądanie ognia z dużej odległości, zaś Amnesiac zawiera dźwięki przy których słuchaniu ma się wrażenie przebywania pośród płomieni... Amnesiac to album nagrany w większości w czasie tej samej sesji co znakomity, zeszłoroczny Kid A. Pośród fanów grupy krążyła plotka, że na nowej płycie Radiohead ma zamiar umieścić bardziej rockowe utwory, które nie pasowały do konwencji poprzedniego krążka. Nic bardziej mylnego. Amnesiac jest kontynuacją Kid A, kolejnym rozdziałem podróży do krainy w której elementy rocka, jazzu (w Life In A Glasshouse zespół wspomaga znakomity jazzowy trębacz Humprey Lyttleton) i progresywnej elektroniki splatają się w nowatorską, oszałamiającą słuchacza całość. Ta płyta zbudowana jest na skrajnościach. Mroczna i posępna, a paradoksalnie w jakiś sposób niosąca nadzieję. Pełna poszarpanych, niepokojących elektronicznych dźwięków (Pulk/Pull Revolving Doors, Like Spinning Plates), zarazem wypełniona przepięknymi, melancholijnymi melodiami (Pact Like Sardines In A Crushd Tin Box, Pyramid Song, Knives Out) Zimna i techniczna, a jednak zawierająca momentami potężną dawkę gorących, rockowych wibracji (I Might Be Wrong). Kolejna wielka płyta wielkiego zespołu.

Air – 10 000 Hz Legend

Na okładce panowie Nicolas Godin i Jean-Benoit Dunckel wyglądają przez okno futurystycznej budowli. Przed nimi rozpościera się, zapierający swą potęgą dech w piersiach, pustynny krajobraz. Muzyka z 10 000 Hz Legend jest z jednej strony równie "techniczna" i dziwaczna co konstrukcja, w której zamknięty jest na obrazku duet Air, z drugiej zaś na podobieństwo pustynnych bezdroży pełna przestrzeni, światła i powietrza. Godin i Dunckel tworzą dźwięki, które ciężko jednoznacznie zakwalifikować - to już nie jest estetyka easy listening, przywołana na pierwszym, znakomitym albumie grupy Moon Safari. Widać tu wyraźną inspirację elektroniką rodem z lat siedemdziesiątych, podniosłym rockiem ala Pink Floyd, lecz zarazem stać Air na dużą dawkę ironii (Electronic Performers). Ciekawa i mimo gościnnego udziału Becka wciąż bardzo francuska płyta.