Moby – 18

Moby - jest postacią wielce oryginalną - weganin walczący o prawa zwierząt, niegdysiejszy marksista mający wśród przodków Hermana Melville - jednego z najsłynniejszych amerykańskich pisarzy, autora Moby Dicka (stąd zresztą pochodzi pseudonim artysty), ortodoksyjny katolik niezbyt pasujący do mocno hedonistycznego, klubowego świadka, muzyczny dziwak grzebiący w starych nagraniach, a zarazem dzięki sukcesowi albumu Play gwiazda światowego formatu. Nowa płyta nowojorczyka, lakonicznie zatytułowana 18 jest równie intrygująca co jej autor. Moby 2002 to chłodne, ambientowe przestrzenie, filmowe orkiestracje, melancholia i szczypta gospel. Moby śpiewa sam (zimno falowy We Are All Made Of Stars może się stać dużym przebojem), zaprosił również gości, by wspomnieć choćby o pojawiającej się w Harbour Sinead O'Connor. Bardzo nastrojowa, najlepiej sprawdzająca się po kilkakrotnym przesłuchaniu płyta.

Tom Waits – Blood Money

Od początku lat osiemdziesiątych, a konkretnie od czasów pracy nad soundtrackiem do „One From The Heart”, Tom Waits począł przekształcać się z folk – jazzowego piewcy zadymionych spelunek, złamanych serc i podejrzanych życiorysów w artystycznego eksperymentatora jako swego medium używającego również kina i teatru. Zaowocowało to prócz plejady świetnych ról kinowych u Jarmusha, Hectora Babenco i Coppoli, współpracą z awangardowym reżyserem teatralnym Robertem Wilsonem i napisaną wraz z żoną, scenarzystką Kathleen Brennan sztuką „Frank’s Wild Years”. Wspólną teatralną przygodę państwa Waits i Wilsona dokumentował jak dotąd jedynie wydany w 1993 roku album „Black Raider”, zawierający muzykę do przedstawienia opartego na tekstach Williama Burroughsa. Tym większa radość dla fanów Waitsa, artysta przygotował dla nich prawdziwy rarytas, dwie premierowe płyty z utworami, które w latach dziewięćdziesiątych rozbrzmiewały ze scen europejskich teatrów. Pierwsza z nich „Blood Money” zawiera trzynaście kompozycji nawiązujących do „Woyzecka” Georga Buchnera. Rozedrgane, śmietnikowe marsze z Waitsem śpiewającym głosem oszalałego Louisa Armstronga przeplatają się tu z rzewnymi, lekko perwersyjnymi balladami takim jak „Coney Island Baby”. „Blood Money” to Waits w najwyższej formie, gdzieś po środku drogi między swym ekscentrycznym knajpianym jazzem z lat siedemdziesiątych a eksperymentami z czasów „Swordfishtrombones”.

McLusky – McLusky Do Dallas

Od rozpoczynającego płytę wściekłego uderzenia ściany dźwięku w Lightsabre Cocksucking Blues i „No New Wave No Fun”, poprzez brzmiący jak zapomniany utwór Pixies „Collagen Rock”, i korzenny brytyjski punk w „Dethink To Survive”, aż po monumentalny noise-rock w „To Hell With Good Intentions”. Skojarzenia z Pixies i Nirvaną są w przypadku drugiego w dorobku McLusky dużego albumu jak najbardziej na miejscu. Andy Falkous potrafi śpiewać (hmm.. jeśli to odpowiednie słowo) w równie szalony sposób jak Black Francis, dynamicznym, soczystym i zarazem mocno garażowym brzmieniem „McLusky Do Dallas” przypomina ostatnią studyjną płytę grupy Cobaina. Nic w tym dziwnego – producentem najnowszego dzieła Walijczyków jest nie kto inny jak Steve Albini – mający na swym koncie między innymi „Sufer Rosa” Pixies i „In Utero” Nirvany.

Interpol - Turn On The Bright Lights (2002)

Jedna z najpiękniejszych płyt wydanych w zeszłym roku za oceanem, bardzo powoli toruje sobie drogę do uszu i serc polskich słuchaczy. To dziwne biorąc pod uwagę artystyczną jakość tego materiału i kult jakim otoczone jest nad Wisłą Joy Division. Turn On The Bright Lights to pełnowymiarowy debiut czwórki młodych Nowojorczyków. Interpol do najmodniejszego obecnie w Wielkim Jabłku stylu grania - surowego, garażowego proto - punka w stylu Velvet Underground, dzięki swym zimnofalowym inspracjom dodali to coś, czego brak wielu promowanym przez wielkie wytwórnie grupom o nazwach zaczynających się na "The" - duszę i prawdziwe emocje. Do głębi poruszająca, mocno melancholijna muzyka i intrygujące, zaśpiewane z prawdziwą charyzmą, wieloznaczne teksty - od pełnego bólu wyznania miłości do rodzinnego miasta (NYC), po schizofreniczną opowieść o polskim rzeźniku Rolandzie (Roland). Płyta kultowa.

Lao Che - Gusła

Niesamowita płyta, na którą warto zwrócić uwagę. Tak z pewnością grałby Mike Patton wraz z kolegami z Mr. Bungle, gdyby urodzili się w Europie Środkowo – Wschodniej. Gusła to powalająca na kolana mieszanka rockowej psychodelii ze słowiańską melodyjnością i epickim wręcz zacięciem w tekstach. Członkowie Lao Che posiłkując się cytatami z Mickiewicza, Gałczyńskiego, Słowackiego, Żeromskiego, Okudżawy, Marqueza, Stachury, Puszkina i Sienkiewicza snują mroczną, oniryczną opowieść o wymyślonej przez siebie wczesnośredniowiecznej krainie. Ta brzmiąca trochę jak soundtrack do jakiejś nowej, szalonej ekranizacji Rękopisu znalezionego w Saragossie płyta, to muzyczny odjazd najwyższej próby – jeden z niewielu polskich albumów z muzyką porównywalną do tego, co robią eksperymentatorzy zza naszej wschodniej granicy, tacy jak Ukraińcy z Wija czy petersburski Ole Lukkoye.

Homosapiens – Big Frank

Lider Homosapiens Guezmir, dawniej zwany Guzikiem, to nasz krajowy specjalista od projektów równie genialnych co niedocenionych – wpierw był Flapjack, teraz Homosapiens – muzycy mają na swoim koncie zwycięstwo w Jack Daniels European Rock Prize (przewodniczącym jury był Ritchie Blackmore), debiutancka płyta grupy The Wheel przez wielu uznana została za najlepszy polski album 1999 roku. Nowy krążek Big Frank, wydany przez Sissy Records, to prawdziwe artystyczne wydarzenie, rewelacja na miarę płyt Ścianki, Lenny Valentino i Kobiet. Homosapiens grają nie dający się łatwo zaszufladkować hipnotyczny, melancholijny, z lekka leniwy rock pełen smaczków, magii i przestrzeni, momentami ocierający się o rejony zagospodarowane przez takie zespoły jak Mercury Rev i Sparklehorse.

Chemical Brothers – Come With Us

Ed Simmons i Tom Rowlands już po raz piąty wydestylowali w swoim dźwiękowym laboratorium solidną dawkę klubowej psychodeli. Muzyka na Come With Us jest jak mgła unosząca się leniwie nad ziemią – ma się wrażenie, że przestrzenne, hipnotyczne, wręcz halucynogenne brzmienia, rozpuszczają taneczne beaty – nawet w tak mocno rytmicznych utworach jak It Began In Afrika. Chemiczni bracia zatrudnili wokalistów – na ich nowym krążku pojawiają się Beth Orton (w The State We’re In) i Richard Ashcroft z The Verve (The Test). Polski akcent stanowią wsamplowane w The Test fragmenty improwizacji Czesława Niemena pochodzącej z utwory Pielgrzym z wydanej w 1974 roku płyty Niemen Aerolit.